CZY MOŻNA ZROBIĆ PLASTIK Z ZIEMNIAKA?

Na to pytanie odpowiedzieli sobie uczniowie klas 8a i 8c na lekcjach chemii. W ramach omawiania chemii organicznej postanowili przetestować materiały naturalne do wytworzenia bioplastików.

Czym one są? W rzeczywistości są to tworzywa sztuczne produkowane na bazie materiałów pochodzenia biologicznego, a nie petrochemicznego, jak większość użytkowanych przez nas materiałów polimerowych.

Jakie surowce mogą zostać użyte w tym celu? Przykładowo: ziemniaki, mleko, żelatyna czy agar.

W trakcie lekcji uczniowie otrzymali instrukcje wykonania doświadczeń i pracowali w kilkuosobowych zespołach. Każda z grup wykonała jedno z tworzyw: ze skrobi ziemniaczanej zawartej w ziemniakach z dodatkiem gliceryny i octu, z żelatyny ze zmienną ilością gliceryny, co umożliwiało zmianę twardości materiału, z mleka i octu oraz z agaru i gliceryny.

Po przygotowaniu tworzywa zostały wylane w postaci cienkich warstw i pozostawione do wyschnięcia. Po całkowitym odparowaniu rozpuszczalnika uczniowie zbadali ich właściwości, porównując twardość, elastyczność, odporność na rozciąganie, kruchość, odporność na wodę oraz wygląd zewnętrzny.

Po zbadaniu właściwości klasa wysnuła wnioski na temat właściwości biopolimerów oraz porównała je z polimerami konwencjonalnymi. Uczniowie zauważyli, że biomateriały otrzymane na lekcji mają gorsze właściwości mechaniczne i mniejszą odporność na wodę niż plastiki znane z życia codziennego, ale bardzo zbliżony wygląd.

Dodatkowo uczniowie nauczyli się, że wnioski wysnuwane na podstawie obserwacji nie zawsze są poprawne, co również stanowi ważną część pracy eksperymentalnej i uczy krytycznego myślenia. Umiejętność korygowania własnych błędów jest niezwykle istotna w procesie uczenia się przedmiotów ścisłych.

Martyna Janeczko